حفظ زبان مادری در مهاجرت – بخش اول

Comments are closed
Posted by

مهاجران ضمن تلاش برای یافتن جایگاهی محکم تر در کشوری تازه، با نیازهایی تازه هم مواجه می‌شوند. برخی از این نیازها قبلا در زندگی آنها تقریبا مطرح نبوده است. مثلا حفظ هویت و زبان مادری.
این نیاز در مورد ایرانیان مهاجر در آلمان نیز صادق است که اهمیت آن با طولانی شدن مدت اقامت آنها در این کشور، به ویژه در قالب آموزش زبان فارسی به کودکان و نوجوانان نمود می‌کند.
در شرایط مهاجرت زبان فارسی وسیله ای است که با آن، دنیای خارج از کشور به وطن پیوند می‌خورد. زبان فارسی پلی می شود برای ارتباطات عاطفی و پر کردن خلاء هایی که در هر جا و در هر مهاجری به نوعی به چشم می‌خورد. دیدار اقوام و سفر به ایران و شناخت ایران – که همواره برای گروهی از جوانان تجربه ای کاملا تازه است – نیاز آنها به یادگیری زبان فارسی را افزایش می‌دهد.
“امید”، هفده سال دارد و در آلمان متولد شده. با وجود علاقه خانواده‌اش برای اینکه او زبان فارسی بیاموزد خود او این نیاز را احساس نمی‌کند و می‌گوید: “من می‌توانم فارسی حرف بزنم و همین برایم کافی است. من که نمی‌خواهم در ایران درس بخوانم. با همین زبانی که بلد هستم می‌توانم با خانواده ام در ایران رابطه برقرار کنم.”
آقای” قنبری”، پدر امید است. او در این ارتباط می گوید:” موضوع تنها برقراری رابطه با خانواده در ایران نیست، هر چند که آن‌هم خیلی مهم است. موضوع شناخت فرهنگ ایران است که بدون دانستن زبان فارسی ممکن نیست. زبان دروازه‌های یک فرهنگ است و ادبیات بخش بزرگی از آن، که تنها از طریق زبان قابل دسترسی است.”
تمایل خانواده‌ها برای اینکه فرزندانشان زبان فارسی بیاموزند بیشتر است. برای بچه‌ها در درجه اول، وظیفه‌ای مضاعف بر تکالیف مدرسه است هر چند که معمولا در سنین جوانی ارزش گذاری دیگری دارد و برتری به حساب می آید.

– ناهید کشاورز

Related Posts

Comments are closed.